Bolívar jest jednym z departamentów Kolumbii. Był jednym z dziewięciu niegdysiejszych stanów, tworzących Stany Zjednoczone Kolumbii. Leży na północy kraju, jego obszar rozciąga się od Cartageny w pobliżu ujścia rzeki Magdalena, a następnie wzdłuż jej biegu aż po granicę z departamentem Antioquia.

Bolívar jest jednym z departamentów Kolumbii. Był jednym z dziewięciu niegdysiejszych stanów, tworzących Stany Zjednoczone Kolumbii. Leży na północy kraju, jego obszar rozciąga się od Cartageny w pobliżu ujścia rzeki Magdalena, a następnie wzdłuż jej biegu aż po granicę z departamentem Antioquia.

Główne zabytki Bogoty to zabudowania z okresu kolonialnego i początków republiki, obecne w najstarszej części miasta, dzielnicy La Candelaria, oraz nieco młodszej, La Catedral. Najciekawsze to kościoły San Francisco (świętego Franciszka) z 1567 r., San Ignacio (świętego Ignacego), San Agustín (świętego Augustyna), Santa Clara (świętej Klary) z XVII w., kaplica na wzgórzu Monserrate, katedra La Catedral Primada de Colombia na Plaza de Bolívar (Plac Bolivara), pałac San Carlos, będący rezydencją prezydentów.

Plaza de Bolívar otacza wiele historycznych budynków, m.in. klasycystyczny Capitolio Nacional (siedziba kongresu), Palaco de Justicia (Pałac Sprawiedliwości).

Wśród licznych muzeów na uwagę zasługują Museo del Oro (Muzeum Złota), Museo Colonial (Muzeum Kolonialne) – pierwotnie siedziba zakonu jezuitów z 1640 r., (Museo de Arte Religioso (Muzeum Sztuki Religijnej), Museo de Artes y Tradiciones Populares (Muzeum Sztuki i Tradycji Ludowych), Museo de Arte Moderno (Muzeum Sztuki Nowoczesnej), Museo Arqueológico (Muzeum Archeologiczne), Museo Nacional (Muzeum Narodowe).

Zniesiony został obowiązek wizowy między Polską a Japonią przy wjazdach do 90 dni pobytu w celu turystycznym, prywatnym lub służbowym. Jeżeli obywatel polski udaje się do Japonii w innym celu, np. podjęcia pracy czy studiów, obowiązany jest do uzyskania wizy w japońskim urzędzie konsularnym w kraju zamieszkania, ponieważ nie ma możliwości uzyskania wizy na granicy. Posiadanie biletu powrotnego albo środków na jego zakupienie nie jest wymagane przy wjeździe, może mieć jednak wpływ na decyzję o pozwoleniu na wjazd podejmowaną przez urzędnika imigracyjnego na przejściu granicznym. Obywatele polscy nie mają formalnego obowiązku dysponowania określoną ilością pieniędzy na każdy dzień pobytu. Urzędnicy imigracyjni mogą jednak zażądać udokumentowania posiadania środków finansowych i ocenić, czy są one wystarczające na pokrycie kosztów pobytu w Japonii, zgodnie z deklarowanym celem podróży.

Obcokrajowcy, którzy nie dysponują odpowiednimi środkami finansowymi na cały okres pobytu, mogą być posądzeni o przyjazd w celach zarobkowych i w konsekwencji urzędnik imigracyjny może nie wyrazić zgody na ich wjazd i pobyt na terytorium Japonii. Przy wjeździe bezwizowym – do 90 dni – paszport powinien być ważny co najmniej 3 miesiące od daty planowanego wjazdu na terytorium Japonii, a w przypadku wjazdu na podstawie wizy – odpowiednio dłużej, tak by umożliwiał powrót do kraju jeszcze w okresie ważności paszportu. W ważnych sytuacjach losowych można przedłużyć pobyt w Japonii ponad 90 dni pod warunkiem złożenia odpowiedniego wniosku w urzędzie imigracyjnym w Tokio co najmniej 10 dni przed wygaśnięciem prawa pobytu.

Kolumbia (Colombia, Republika Kolumbii - República de Colombia) – państwo w północno-zachodniej części Ameryki Południowej leżące nad Morzem Karaibskim i Oceanem Spokojnym.

Kolumbia zajmuje północną część Ameryki Południowej. W jej rzeźbie odzwierciedla się to, co jest najbardziej typowe dla tego kontynentu. Na zachodzie ciągnie się wysoki łańcuch górski Andów, wschód kraju to rozległe niziny.

Andy kolumbijskie ciągną się wzdłuż prawie całego wybrzeża Pacyfiku. Tworzą one trzy główne pasma: Kordyliera Zachodnia, Środkowa i Wschodnia. Rozdzielają je głębokie doliny rzek Magdaleny i Cauca. Masywy górskie w południowej części Andów (Masyw Pasto i Masyw Kolumbijski) to w większości czynne lub wygasłe wulkany.

Cały obszar Andów kolumbijskich to region aktywny sejsmicznie. Często zdarzają się tu trzęsienia ziemi i erupcje wulkaniczne. Wiele andyjskich szczytów przekracza wysokość 5000 m n.p.m. Występują tu również liczne śródgórskie kotliny i płaskowyże.

Przedłużeniem Kordyliery Środkowej w kierunku północnym jest odrębny masyw górski, Sierra Nevada de Santa Marta. Pasmo to położone jest wzdłuż wybrzeży Morza Karaibskiego i jest najwyższym na świecie nadbrzeżnym łańcuchem górskim. Znajdują się tu dwa najwyższe w Kolumbii wzniesienia: Cristobal Colon (5800 m n.p.m) i Simon Bolivar (5770 m n.p.m). W partiach szczytowych występuje pokrywa lodowa i zanikające jęzory lodowcowe.

Druga, wschodnia część kraju, zdominowana jest przez rozległe równiny zwane llanos. Stanowią one część Nizin Amazonki i Orinoko. W większości są to tereny faliste, urozmaicone izolowanymi masywami wzgórz. Niziny znajdują się również wzdłuż pacyficznych i atlantyckich wybrzeży.

Linia brzegowa Morza Karaibskiego jest bardzo urozmaicona. Wybrzeża są na ogół płaskie i piaszczyste lub porośnięte namorzynowymi lasami, z licznymi zatokami. Niskie wybrzeże Pacyfiku jest mniej urozmaicone. Przecinają je liczne ujścia rzek i strumieni. Tylko na północy ma charakter klifowy. Do Kolumbii należą również mniejsze wyspy na Morzu Karaibskim i w przybrzeżnej strefie Pacyfiku.

Kolumbia położona jest w strefie klimatu równikowego. Najcieplejsze są tereny poniżej 1000 m n.p.m ze średnimi temperaturami rocznymi wyższymi od 24°C. Strefy najzimniejsze w górach leżą już powyżej granicy wiecznych śniegów. Ilość opadów jest również zróżnicowana w zależności od regionu. Wyróżnia się pory suchą i deszczową. Jednak ich ilość zmienia się w zależności od roku i miejsca. Najwyższe opady występują na nizinie pacyficznej. Może tu w ciągu roku spaść nawet 8000 mm deszczu, czyli prawie szesnastokrotnie więcej niż w Polsce.

Bardziej ustabilizowany klimat mają niziny. W Amazonii jest jednakowo wilgotno przez cały rok (2000 - 4000 mm). W strefie atlantyckich nizin często pojawiają się niszczycielskie huragany.

Główne rzeki Kolumbii to Cauca, Atrato, Sinu, San Jorge i Patia. Najdłuższa ze wszystkich jest Magdalena (1 538 km). Większość rzek ma swe źródła w Andach, a w ich dolinach występują bardzo licznie jeziora i obszary bagienne. Duża liczba mniejszych jezior i stawów znajduje się również w górach i jest pozostałością po lodowcach.

Na obszarze Kolumbii znajduje się wiele gorących źródeł, które wykorzystywane są do celów leczniczych. Najbardziej znane z nich to Paipa, Puracé i Santa Rosa de Cabal.

Ze względu na duże zróżnicowanie środowiska naturalnego, Kolumbia posiada ogromne bogactwo roślin i zwierząt. Pod tym względem drugie miejsce na kontynencie po Brazylii. Przyroda chroniona jest w kilkudziesięciu państwowych i prywatnych parkach narodowych oraz rezerwatach. W Puracé podziwiać można stożki wulkaniczne.

Najwięcej na świecie, bo aż kilkaset gatunków orchidei znajduje się Las Orquideas. Cienaga Grande de Santa Maria to niezwykle cenne przyrodniczo rozległe bagna. W Sierra Nevada de Santa Marta, Gorgona i Serrania de la Macarena chronione są dziewicze krajobrazy gór i różnorodnych lasów.

Przed przybyciem Europejczyków na początku XVI w. obszar dzisiejszej Kolumbii zamieszkany był przez Indian. Żyli oni w niewielkich, izolowanych od siebie grupach, głównie w regionie andyjskim i na wybrzeżach. Poszczególne plemiona wykształciły niezależne od siebie kultury. Odznaczały się wysokim poziomem rozwoju rzemiosła artystycznego.

Najstarsze zabytki kultury materialnej pochodzą z V w. p.n.e. Jedna z najwyżej rozwiniętych kultur prekolumbijskich została stworzona przez Indian Muisca (Chibcha) w III w. n.e. Bogactwo ich cywilizacji przyczyniło się do narodzin legendy o Złotej Krainie, El Dorado.

Pierwszym konkwistadorem był przybyły w 1499 r. Alonso de Ojeda. Od tej pory Kolumbia stała się celem wielu hiszpańskich wypraw rabunkowych. Stopniowo zaczęto także zakładać nowe miasta dla stałych osadników. W 1509 r. założono San Sebastian de Urate, jedno z pierwszych w Ameryce Południowej miast europejskich.

Pierwsza połowa XVI wieku to podbój wnętrza kraju oraz walki między rywalizującymi hiszpańskimi zdobywcami. W celu ustabilizowania sytuacji ustanowiona została w 1550 r. przez króla Hiszpanii Królewska Audiencja Nowego Królestwa Granady. Początkowo była podporządkowana Peru. W 1717 r. została ustanowiona samodzielnym wicekrólestwem. Jego granice obejmowały dzisiejszą Kolumbię, Panamę, Wenezuelę i Ekwador.

Pod koniec XVIII w. niezadowolenie i rozczarowanie hiszpańskimi rządami, doprowadziły do protestów i rebelii, które z czasem przerodziły się w zorganizowaną walkę o uzyskanie niepodległości. W 1812 r. na czele walczących stanął Simon Bolivar, przyszły bohater narodowy. Decydująca bitwa rozegrała się 7 sierpnia 1819 r. w Boyacá. Jej rocznica do dziś jest obchodzona jako święto narodowe. Kolumbia proklamowała wówczas swą niepodległość.

Utworzone wówczas zostało nowe państwo - Wielka Kolumbia , w skład którego weszły obok Kolumbii Wenezuela i Ekwador. Państwo to rozpadło się jednak już w 1829 r. na trzy samodzielne kraje.

Odzyskanie niepodległości nie było równoznaczne z nastaniem pokoju. Wiek XIX to okres licznych wojen domowych między ścierającymi się ugrupowaniami politycznymi. Wybuchło wówczas także ponad 50 powstań antyrządowych. Najbardziej krwawym konfliktem była wojna tysiąca dni, zakończona w 1903 r. zwycięstwem konserwatystów. Nastąpiło wówczas także odłączenie się Panamy, stanowiącej dotąd jego integralną część.

Konflikt między liberałami i konserwatystami rozpoczął się na nowo w 1948 r. Kolejna wojna domowa pochłonęła ok. 300 000 ofiar. W celu jej zakończenia dokonano jedynego w dziejach Kolumbii przewrotu wojskowego. Dokonał go generał Gustav Rojas Pinillo. Wkrótce utworzono Front Narodowy. Była to koalicja opozycyjnych partii, z których na przemian miał być wybierany kolejny prezydent.

Tworzenie się coraz liczniejszych oddziałów partyzanckich i grup paramilitarnych staje się obecnie coraz większym zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa. Na coraz większą skalę odbywają się akty przemocy, napady i masakry ludności. Zagrożenie jest tym większe, że większość samozwańczych armii współpracuje z kartelami narkotykowymi. Wobec nich władza rządowa pozostaje jak dotąd bezsilna. Skorumpowana jest także część władzy. Jedną z większych afer było ostatnio posądzenie prezydenta Ernesta Sambera o wykorzystanie mafijnych pieniędzy na kampanię wyborczą.

Wewnętrzna sytuacja Kolumbii, przy wzrastającej działalności partyzanckiej i terrorystycznej, a malejącej wiarygodności rządu, jest więc niestabilna. Wszystko niekorzystnie odbija się na jej gospodarce.

Polskicm akcentem w Kolumbii, było osiedlanie się tu polscy żołnierze, walczący w armii wyzwoleńczej Bolivara. Do dziś mieszkają tam ich potomkowie.